O wędzeniu

Wędzenie jest jedną z najstarszych znanych metod konserwacji żywności, gdyż działa na nią dezynfekująco, dzięki czemu przedłuża jej przydatność do spożycia. Dzisiaj wykorzystuje się je zarówno na skalę przemysłową, jak i na własne potrzeby. Atutem tej metody jest to, że konserwując mięso, ryby czy sery, nadaje im jednocześnie nieosiągalne innymi sposobami smak, aromat i wygląd.

Do wędzenia stosuje się zrębki z drewna drzew liściastych – bukowego, olchowego i dębowego – oraz owocowych.


Zrębki wędzarnicze bukowe nadają się do wędzenia wyrobów mięsnych, rybnych i serów. Mają najbardziej optymalny tryb dymienia, który pozwala wyeliminować powstawanie podczas procesu wędzenia szkodliwych substancji. Efektywnie wpływają na formowanie i barwę wszystkich rodzajów powłok, nadając im jasnobrązowy odcień, a produktom – charakterystyczny aromat.


Zrębki wędzarnicze olchowe są produkowane z ekologicznie czystego drewna, który jest najlepszym materiałem do wędzenia. Podczas spalania nie emitują sadzy ani żadnych szkodliwych związków. Po uwędzeniu w nich wyroby mają jasnobrązowy odcień oraz apetyczny wygląd i zapach.


Zrębki wędzarnicze olchowo-bukowe to mieszanka najbardziej preferowana przez wytwórców. Obydwa gatunki zrębków doskonale sprawdzają się w procesie wędzenia różnych produktów. Dzięki dezynfekującym właściwościom dymu z tej mieszanki wędzony produkt na długi czas pozostaje świeży i bezpieczny dla konsumenta. Uwędzone wyroby mają jaskrawozłocisty odcień i przyjemny aromat.


Efekt wędzenia zależy nie tylko od zastosowanego rodzaju wiórków wędzarniczych, ale również ich wilgotności, stopnia rozdrobnienia, sposobu spalania i innych czynników.


Rozróżnia się trzy metody wędzenia:

  • zimne – w temperaturze 16–22 °C,
  • ciepłe – w temperaturze 22–40 °C,
  • gorące – w temperaturze 40–90 °C.